امام باقر ( ع ) اجازه خواست تا به نگهدارى خون خود ، بنى اميه را مدح كند و امام به وى اجازه داد . اين مطلب را ابو الفرج در صفحهء 126 جلد 15 اغانى به اسناد خود از « ورد بن زيد » برادر كميت آورده است كه گفت : كميت مرا به خدمت ابى جعفر ( ع ) فرستاد . به حضرت گفتم : كميت مرا به خدمت شما فرستاده است ؛ او به خود هر چه بايد بكند كرد ، اينك اجازه مىفرمائيد كه بنى اميه را مدح كند ؟ فرمود : آرى او آزاد است كه هر چه خواست بگويد . پس كميت قصيدهء رائيهء خود را كه در آن مىگويد : فالان صرت الى اميّة و الامور الى المصائر سرود و به خدمت ابى جعفر آمد ، حضرت به وى فرمود : تو گويندهء اين شعرى : فالان . . . گفت : آرى ، من گفته‌ام ، امّا به خدا سوگند از آن سخن جز در انديشهء دنيا نبوده‌ام كه من به فضل شما آشنايم ( 1 ) . امام فرمود : اگر اين هم نمىگفتى ، باز تقيه جايز بود . كشى در صفحهء 135 « رجالش » به اسناد خود از « درست بن منصور » روايت كرده است كه گفت : من در خدمت ابى الحسن موسى بن جعفر ( ع ) بودم ، كميت نيز شرفياب بود . امام به كميت فرمود : توئى كه گفته اى : فالان . . . گفت : آرى من آن را گفته‌ام ، اما به خدا قسم كه از ايمان خود برنگشته‌ام من با شما دوست و با دشمن شما دشمنم . اما اين چكامه را از راه تقيه سروده‌ام . امام فرمود : اگر اين هم نمىگفتى باز تقيه در شرب خمر هم روا بود .

--> ( 1 ) - يعنى از اينكه گفته است : صرت الى اميه ، مصير دنيوى را اراده كرده است نه خلافت را . ( مؤلف )